O gün orada devlet, ortaçağ karanlığına teslim oldu. Unutmadım, unutmayacağız… O gün orada yok edilen, sadece o güzel insanlar değildi. O gün Sivas’ta ateşe verilip tutuşturulan, laiklik, insanın yaşama hakkı, düşünce ve ifade hakkı ve insanlık onuruydu. Umuttu. İnanç, Allah’a ve Tanrı’ya inançtı.
Dönemin Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’in saatler boyu, endişe edecek bir şey yok deyişini, Başbakan Tansu Çiller’in aklımdan asla çıkmayacak “Neyse ki otelin dışındakilere hiçbir şey olmamıştır” sözlerini de unutmadım, unutmayacağız…
Sonra suçlular yargılanırken mahkeme salonlarında tanıklık ettiğim o rezillikleri de unutmadım: Duruşma salonunda ve dışarıda haykırılan “Cumhuriyet Sivas’ta kuruldu Sivas’ta yıkılacak”, “Bir Sivas yetmez, daha çok Sivas”, “Hepinizi cehennem ateşinde yakacağız” tehditlerini… Duruşma salonunda, sanık ve yakınlarının ellerine geçirdikleri kalem, bozuk para, ne bulurlarsa yargıçlara fırlatmalarını, yargıçların kürsülerin altına saklanmalarını… Avukatların pis pis gülerek seyretmelerini… Hiçbirini unutmadım… Yıllar boyu yanı başımızda oldukları halde aranıp da bulunamayan, bulunup da yakalanamayan caniler… Yakalananların tek tek tahliyesi… Açılan, kapatılan dosyalar… Komisyonlar rezilliği… Sonunda adaletsizlik… Ve şimdi de zamanaşımı…
