Bir kuryenin piyano çalması olay oldu bu hafta. Herkes şokta. Biri piyano hediye ediyor, birileri bağış yapmaya çalışıyor, sahneler ona açılıyor. İşçinin adı yok; piyano çalan kurye yukarı, piyano çalan kurye aşağı.
İşçi ve emekçi olmak sanki kölelik, sanki eğitimsiz olmak, sanki estetik yoksunluk, sanki işçi müzik dinlemez sanki işçi sinemadan anlamaz, sanki işçi eğlenemez.
Onurlu ve tercih edilir bir meslektir işçilik, saatleri, vardiyası belli, emeğin karşılığı adil, kıdemi liyakatli olduğunda kendine kalan vakti hangi sanatla, eğlenceyle, hobiyle geçireceği işçinin bileceği iştir.
İşçinin evinde piyano olmaması ezberi tam da bu sistemin dileğidir. Oysa kendi işçisinin adım atacak para bulamadığı bu memleket sahillerinin her şey dahil otelleri, değil sosyalist, sosyal devlet olan ülkelerin işçilerinin yıllık izinlerinde ilk tercihidir. Halkın yüzde 40’ı gelirin sadece yüzde 16.5’ini alırsa piyano hayal olur tabii, bu oranlarla düşünmek zorunda değiliz ki.
