İslamcı, milliyetçi-mukaddesatçı örgütler iktidarın kendilerine açtığı geniş oyun sahasından memnun olsalar da birbirleriyle nüfuz mücadelesine girmekten vazgeçmiyorlar. Kim hangi etkinliği yasaklatacak, kim kamusal alandaki gerici kuşatmanın şampiyonu olacak, kim adından daha fazla söz ettirecek kavgası devam ediyor. Halihazırda bu sağcı teşkilatlarla organik ilişkisi olan mülki amirler de sırtlarının sıvazlanacağını gayet iyi bildiklerinden yasaktan yasağa koşuyorlar.
Neticede Isparta ve Eskişehir’den Burhaniye’ye uzanan bu yasaklar silsilesi, birer münferit hadiseler toplamı olmaktan çok rejimin karakteristiğini ve menzilini ifşa eden olaylar. Dolayısıyla tek tek mülki amirleri ya da ‘kuyuya taş atan’ dernekleri muhatap almakla çözülebilecek bir iş değil. Esas hedefin sanatçıları, organizatörleri, bilet alan dinleyicileri yıldırmak kadar çığ gibi büyüyen özgürlük ve değişim taleplerini sindirmek olduğunu fark etmek zorundayız. Bunu bizzat iktidarın istediğini söylemekten geri durmamalıyız.
