Ne olurdu, beynimizi siyasi manevraların şahikasına yükselmede değil de ülkemizi emperyalist sömürüden uzak, demokratik ve müreffeh yolda ilerleten çağdaş bir yönetim kurma yönünde kullanma basiretini gösterebilseydik!
Ne olurdu; yeni bir toplum yaratma sevdasına kapılınmayıp, inanç işlerini insanların vicdanına, hukuk işlerini ehil yargıçların ahlakına, eğitimi ise yetkin ve yetkili kurum ve eğitim ordusu alanına bırakarak çağdaş bir toplumun temelleri üzerinde, daha düzgün ve hesap sorulabilir bir yönetim, cesurca hesap sorabilen bir hukuk sistemi, fikri hür vicdanı hür gençler yetiştirmeye ehil bir eğitim sistemi kurabilmiş olarak; din vicdanlarda, hukuk saygın makamında, eğitim ise gençlere ve topluma bilimsel hizmet çabasında yerlerini almış olsalardı!
Ne olurdu; barış adına ayağa kalkan başlatıcılar ve izleyiciler, daha iç barışta bırakalım bir adım atmayı, tam tersi toplumu zıtlaştıracak zorlamalara meydan veren siyasi davranışları adeta kendine görev sayan çevrelerin ülkeye verdiği zararın hesabını yaparak, potansiyel düşmanla aynı pozisyona düşmeme etik davranışı sergileyebilseydi!
Ne olurdu; siz değerli okurlarımın bu yazıyı okuyacağı 14 Şubat Sevgililer Günü’nde hepimizin yüzünü güldürücü, bölünmemiş bir toplum olarak bizi birbirimize daha sıkı bağlayıcı bir konu ile huzurunuza gelebilmiş olsa idim. Heyhat!
