Yine âdetimiz olduğu üzere başa dönersek… Sinan’ı da sevmek mümkün, Gaudi’yi de. Süleymaniye’de de kendinden geçmek mümkün, Sagrada Familia’da da…
Hatta inanmayacaksınız ama Orhan Pamuk’la, Emin Alper’le, İlker Çatak’la gurur duymak da mümkün.
Beğenmediğimiz yanları olabilir pek tabii ki. Eleştirebiliriz ve hatta eleştirmeliyiz de. Marifet iltifata da tabidir, tenkide de.
Biz ise ne yapıyoruz? Yerden yere çalmayı, var oluşuna lanet etmeyi, kişiliğini ayaklar altına almayı eleştiri sayıyoruz. Biri “Çüş artık ama kardeşim” dediğinde ise hemen “Ne var? Bu da benim düşüncem. Eleştirme hakkım yok mu” diye üste çıkıyoruz.
Memleketleri farklı fikirler değil fikirsizlik, farklı sesler değil tek seslilik bitiriyor.
O yazacak, diğeri film çekecek, beriki bir şarkı söyleyecek…
Siyaset bugünün işi.
Geriye sadece şarkılar, şiirler, romanlar, filmler kalacak.
Sinan’lar, Gaudi’ler, Orhan’lar, Emin’ler.
