Birleşik siyasi muhalefet kurtuluş reçetesi değildir. Toplumsal muhalefeti örmek gerekir.
Hiçbir ortak noktaları bulunmayan siyasal parti ve örgütleri yan yana getirmek, “önce şu işi halledelim, sonra ayrıntılara bakarız” demek kesmez! Türkiye’de toplumsal muhalefetin oluşması için düzenin hızla yoksullaştırdığı, insanlıktan çıkartmayı hedeflediği kitleleri direnmenin daha iyi bir hayata giden tek yol olduğuna ikna etmek gerekir.
Sermaye gruplarının halkı alabildiğine soyarak semirdiği bir düzenden, aynı sermaye gruplarının halkı arada bir yanağından öpüp yine soymayı sürdürdüğü bir düzene geçme vaadi kimseyi evden çıkartmaz.
Kestirme gidelim. Düzen markete gitmeyince, kahve içmeyince çökmez, markete mal gelmeyince, stoklar tükenince, kahvecide çalışan emekçiler dükkâna kilidi vurunca sarsılır. Halkın gücü tüketimden değil, üretimden gelir.
O halde düzeni yıkmak için şalterlerin inmesi, kapıların zincirlenmesi şarttır. Ortaklaşma bu zeminde olursa halkı ikna etmek olanaklı hale gelir.
Bunu CHP’nin herhangi bir yönetimi yapabilir, sadece rejimi değil, düzeni de değiştirmeyi vaat edebilir ve başarabilir diye düşünen varsa, kolay gelsin!
