Bugün aslında en büyük tehlike, yıkımın kendisi değil. Unutma hızımız. Unuttuğumuz için, aynı hataları yeniden yapıyoruz. Ve her “bir sonraki deprem” yine beklenmedik oluyor. Oysa yapmamız gereken şey çok daha basit ve çok daha somut: Geleceğe karşı sorumluluğumuzu gerçekten hatırlamak.
Daha güvenli şehirler kurmak, denetimi kâğıt üzerinde değil sahada işletmek, yerel yönetimleri güçlendirmek, ekonomiyi ilk sarsıntıda dağılan kırılgan bir yapı olmaktan çıkarıp dayanıklı hale getirmek. Çünkü bu coğrafyada afetler kaçınılmaz; depremi, yangını, seli durduramayız. Ama çaresizliği kabul etmek zorunda değiliz.
Nasıl yaşayacağımızı, nasıl hazırlık yapacağımızı, hayatlarımızı nasıl koruyacağımızı biz belirleyebiliriz. Hafızayı diri tutabildiğimiz sürece umut da var. 6 Şubat’ın bize bıraktığı en net ders belki de bu: Unutmamak. Çünkü geçmişte de gördüğümüz gibi bu ülkenin sahip olduğu en büyük güç, yeniden inşa gücü oldu her zaman.
