Günlerdir içimde bir kaygı var. Büyüdükçe büyüyor. Yüzleşmek istemiyorum kaygıyla neme lazım mücadeleci yapıma zarar verir. Yine de düşünmeden edemiyorum. Zarar vermiş ki bu kaygıyı yaşıyorum. Sıradan olan bir işin sıradanlıktan çıkma kaygısı. Fark ettim ki sıradan olma hakkına susadığım kadar sıra dışı düşünüp onu yazıya dökmeye de susamışım. Her gün yinelenen saçmalıklar, sürekli aynı şeyleri düşünüp aynı şeyleri yazıp çizmemize neden oluyor. Bu da yazın faaliyetini verimsiz bir döngüye dönüştürüyor.
Alışveriş yapacağım yer, körlere şahitsiz ürün satmamasıyla ünlü bir yer. Gideceğim, sorun çıkaracaklar. Ürünü almayacağım. Her halükarda kavga edeceğim ama böyle saçma sapan şeyler için, hiç anlamayacak insanlarla en temel hakkım için kavga etmek istemiyor canım.
Evet sürekli dilimizden düşmeyen sıradan olma hakkının ne olduğunu anlatabileceğimiz daha iyi bir örnek var mı? Alışveriş yapmaya gideceksen, gider işini halleder çıkarsın. Sıradan bir iştir yani. Fakat alışveriş yapmaya giden bir körse, tüm yasal düzenlemeler onun şahit kullanmadan işlem yapmasını garanti altına alıyorken bile ayrımcılığa maruz bırakılarak tek başına alışveriş yapma hakkı elinden alınabilir. Genellikle artık elinden alınamasa da büyük bir mücadeleye neden olabilir.
Anlatmak istediğim üretken olmayan yazı rutini buydu işte. Bu tür yazıları körler okumaz genelde. Ben de okumam. Çünkü ben ve eli kalem tutan onlarca kör, on yıllardır bu haksızlıkları anlatır. Anlatır ama çoğu zaman olumlu değişim hemen gelmez. Benzer olaylar tekrarlanır. Tekrarlandıkça yazıya ve söze dökülür. Ben burada özellikle bu sorunları yazıyorum ki bu ayrımcılığın dolaylı ya da dolaysız parçası olanlar okur ve durup düşünür diye.
