-Bak şimdi, tabaktan bir şeker alıyorum; şeker avcumda. Şimdi avcumu kapatıyorum. Bil bakalım, bunca yılın gazetecisi olacaksın; avucumda ne var?
-Şeker!
-Heh hee… Senin için iki haberim var, biri iyi biri kötü. İyi haber şu; bildin. Kötü haber şöyle; başın belâda! Bunun bir devlet sırrı olduğunu anlaman ve ‘Siz neyi takdir edersiniz avcunuzda o vardır; sizden talimat almadıkça bir fikir yürütemem’ demen gerekirdi. Suç işledin ve avucumdakini yüksek sesle söyledin. Bunu senin yanına bırakmam ben! Müebbetle yargılanacaksın… hattâ yargılandın bile…
-Bi dakka yahu; niçin devlet sırrı olsun ki, bir; avcunda şeker var işte. İki, avcundaki şekerin devletle ne ilgisi var? İşte bak, aç avcunu; şeker!..
-Çocuğum sen hem cahil, hem inatçısın. Avucumda şeker olabilir fakat ben ona hem yayın yasağı, hem de devlet sırrı niteliği veriyorum. Ayrıca suçunu hem ikrar ettin ve ikinci kere avcumu açtırarak suça devam ettin; buna teammüd derler ve çok fena bişeydir.
-Ama önceden söylemen gerekirdi bu devlet sırrıdır diye…
-Bu küçük bir ayrıntı ve devletin yüksek çıkarları söz konusu olunca, böyle basit mantık numaraları hiçbir işe yaramaz. Sen devleti bilmiyorsun; devlet çok şey bi şeydir!
-Boşversene sen bu ülkede hâkimler var; hangi mahkemeye çıksak saçmaladığın kolayca anlaşılır.
-Keh keh… Sen öyle san; evet bu ülkede hâkimler var, hem ne hâkimler; konuya çok hâkim hâkimler. Devletin âlî menfaatleri deyince sustalı çakı gibi esasduruşa geçen vatansever hukukçular. Sen ne yitirdin ne arıyorsun?
