Temmuz’da Türkiye’den ayrılan eski büyükelçisi Frank Ricciardone hafta içi net biçimde söyledi zaten. “Türkler, El Nusra dahil, bizim beraber çalışmak istemediğimiz gibi terörist saydığımız gruplarla bir süre çalıştı” dedi. Evet, Türk Hükümeti’nin şu anda IŞİD’e karşı yürütülen mücadeleye açıktan destek vermek istemiyor oluşunun kısa vadeli sebebi rehineler olabilir. Ama daha derin bir sorun var ortada.
Ricciardone’nin bahsettiği beraber çalışma kısmının ötesinde, ticari bağlar, hükümet sustukça Türk halkının belli kesimlerinde gelişen IŞİD yanlılığı, o bölgede aktif bazı Türk sivil toplum örgütlerinin faaliyetleri… İşin güvenlik kaygılarından öte bir de sosyal boyutu var. IŞİD, bu açıdan aynı zamanda Müslüman dünyasının tek seküler demokrasisinin de geleceği meselesidir.
Türkiye, Avrupa Birliği’nin demokrasi standartlarında ilerleyen ve radikal bir yapıyla mücadele eden Müslüman çoğunluklu bir ülke mi olacak? Yoksa Batı’yı da güvenlik vaadiyle ikna edip kendine bir müttefik yaratacağı düşüncesiyle burnunun dibinde türeyen radikal yapıyı sisteme entegre etme uğruna o yapıya yaklaşan, gittikçe İslamileşen, NATO’nun Katar’ı haline gelecek bir ülke mi? Sonuçta Katar da Amerika’nın ortağı. Dediğim gibi hiç merak etmeyin Washington’a her ikisi de uyar. Peki ya size?
