İşinde gücünde insanları linççi kalabalıklara çeviren medya, tam da bu minvalde “tehlikeli gerginlik” bantları döşeniyor yine. Oysa bu, tehlikeli gerginlik filan değil, düpedüz ırkçı saldırıdır. Ama yaygın medya bu ifadeyi kullanmaz, çünkü buna yol açanın bütün tarihiyle kendisi olduğunu bilir.
Medyanın tehlikeli şekilde gerdiği tehlikeli gerginlerin bir kısmı zaten görevlidir; direktifi, işareti aldığı anda harekete geçer. Bir kısmı ise, gösterilen hedefe yönelerek kendini aklar. Bir tür katharsistir bu. Bütün kötülükleri, ona öğretildiği gibi, yabancıya yükler. Bu düşmanlık için medya tarafından zihnine yüklenmiş gerekçeler, aslında kendi gerçekliğidir de. Ama bunu düşünmez, ona verilen görev, yabancıyı hizaya çekmektir. Bu şekilde toplumsal çöküntü örtülür, hümanist kültürü yeşertebilecek empati ve dayanışma duyguları köreltilir.
İnsanları lanete gömen pek gösterişli tahlillere gerek yok. Birileri tehlikeli şekilde geriyor, birileri ise tehlikeli gerginlere dönüşüyor işte. Oysa bizi insan kılan şey, ötekiyle kurduğumuz ilişkinin niteliğine göre belirlenir ve insanî noktadan uzaklaştıran her türlü “gerekçe”nin ulandığı yer, ırkçılıktır. Dolmuşa binen Suriyeli anne ve yaşlılara yer veriniz!
