Uçmak bir başarı kriteri değildir. Uçulan mesafeye değil, uçarak elde edilen sonuca bakılır. Diğer yandan uçamıyor olmak ise bir başarısızlık ölçüsüdür. Davutoğlu da eskisi kadar uçamıyor artık… Çünkü geçerli ve gerçek bir neden bularak uçabileceği Avrupa ve Ortadoğu şehirlerinin sayısı azaldı. Davutoğlu’nun asıl uçması gereken Ortadoğu şehirlerinin çoğuna Ankara’dan uçmak ise imkansız hale geldi.
Mamafih AKP siyasasının indinde bu nesnelliklerin fazlaca bir hükmü yok. Anlaşılması gereken de bu. Birincisi, Davutoğlu’nu başbakan ve parti genel başkanı yapılması, kendi seçmeninin büyük bölümünün gözünde bir kült haline gelmiş, “hikmetinden sual olunmaz” bir liderin kararıdır. Bu siyasi kültürün dünyası Erdoğan’ı “Davutoğlu’nun teminatı” olarak görür. Davutoğlu zaten Erdoğan’a sadıktır ve onun vesayeti altında çalışacaktır.
İkincisi, Erdoğan ve Davutoğlu “mükemmel” bir ikili oluşturmuşlardır. Aralarında zamanla simbiyotik bir ilişki kurulmuştur. Biri, sadece kendisinde olan kapasiteyi diğerinin istifadesine sunmuş ve böylece birbirlerini gayet güzel tamamlamışlardır.
