Bahar yola çıktı. Yakın bir zamanda gelmiş olur. Fakat biz onu bunca binanın ve betonun arasında nasıl göreceğiz? Eskiden baharı karşılamak için dağlara giderdik. Şimdi saksılara bakıyorum. Önce çiğdemler açtı.
Büyük şehirlerde, tabiatın yerini yeşil alanlar aldı. Sürekli budanan, biçilen ve kontrol altında tutulan bitkiler. Adeta gurbet hayatı yaşıyorlar. Ne dokunaklı bir ifadedir bu: Yerinden olmanın üzüntüsü. Geçen gün, trafikte sıkışıp kalmış bir kiraz ağacı gördüm. Ömrüm.
Yerel seçim bahara denk geldi. Bereketin ve ilahî bir hünerin ortasında, birbirimizi kırıp duruyoruz. Böyle iyi mi?
