Ülkede yüzde yirmiye yakın parti bağımlılığı olmayan, istikrar ve huzur odaklı bir kitle var. Kutuplaşma bu kitlenin riski minimize etme arayışını tetikledi ve her kritik seçimde daha öngörülebilir olan AK Parti iktidarını yeğlemesine neden oldu.
Yüzde elliyi şart koşan bir seçimde esas belirleyici olacağı aşikar söz konusu yüzde yirmilik grup şu an siyaseten boşlukta kalmış gözüküyor. Ancak iktidar cenahı onları ‘ağın içinde tutmak için’ sınanmış ve başarılı olma ihtimali yüksek bir strateji uyguluyor.
Türkiye’nin büyük bir tehdit altında olduğu, 3’üncü Dünya Savaşı’nın yaşandığı, kuşatılma ve parçalanma tehlikesi ile karşı karşıya olduğumuz kanaatinin yerleşmesi için uğraşıyor.
Bu stratejinin başarı şansı az değil… Hele muhalefetin ‘milli’ konularda basiretli davranma ihtimalinin ne kadar düşük olduğu dikkate alınırsa, söz konusu stratejinin muhalefeti bir bütün olarak oyundan düşürmesi de mümkün.
Ancak böyle bir durumda ülke olarak ödenecek maliyet çok yüksek olur. Çünkü mesele Batı’nın ne yaptığı değil. Türkiye birtakım dış güçlerin istedikleri gibi yönlendirebileceği bir ülke olmaktan çıktığı gibi, böyle bir baskı ile de karşı karşıya değiliz… Aksine tehdidi iç siyaset kaygılarıyla isteyen ve abartan bizzat biziz. Batı’da gerçekten de düşman olanlar varsa, bu güçsüz azınlığın eline düşmanlığı körükleyecek araçları da yine biz sağlıyoruz.
