Beştepe’eki tören anayasaya aykırıymış. Cumhurbaşkanı salona girerken, yargıçların ayağa kalkması teamül dışıymış. Çünkü bu hareket, “yargının bağımsızlığını ihlal” anlamına geliyormuş. Manzara tam manasıyla yüzkarasıymış.
Kemal Bey steril bir yargı geçmişinden geldiğimizi zannediyor.
Savcılar, 28 Şubat sürecinde “brifing” almak üzere Genelkurmay karargahına koştuğunda, Kemal Bey’in partisi (ve bu partide görev alan arkadaşlar) pek memnundu… Kimse bu manzarayı utanç verici bulmadı, “yüzkarası” filan demedi. Hele, brifingci paşalar salona girdiğinde savcıların ayağa kalkıp alkışlaması süper anayasal bir davranıştı.
Savcıları kıskanan hâkimlerin, topluca Genelkurmay karargâhına gidip “Paşam, bize de brifing verir misiniz? Bize de laikliği anlatır mısınız?” diye ricada bulunması, hem hukuk devletinin, hem de yargı bağımsızlığının güvencesiydi.
Kemal Bey’in partisi bunu hep yaptı.
Hep alkışçıları alkışladı.
Hayır, kendisi alkışlayamadı. Buna fırsat bulamadı. Siyasi ikbal kovalayan bir yüksek bürokrat olarak, iki tarafı da alkışlayan CHP’yi alkışladı.
Hülasa, Kemal Bey “yüzkarası” arıyorsa, brifingci paşalarına baksın.
O paşalara “rica heyetleri” gönderen bağımsız yargıçlara baksın.
