Belki çoğumuz; gözleri yumup, kulakları tıkayıp vaziyeti idare etmeye çabalıyoruz ama; bir yerlerde bebeklere tecavüz ediliyor, düğünlerde çocuk bedenlerinde bombalar patlıyor, zindanlarda ağır karanlıkta kalemi kanıyor bir yazarın ve vicdanlarımıza düzenlenen suikastte, hepimiz bir bir ve her an ölüyoruz!
“İç savaş çıkar” diyenlere acı bir tebessümle bakıyorum. Nasıl yani, demiyorum. Savaş her an içimizde değil mi artık?
Mesela; akşam yemeğe bir misafir çağırmayı kim akıl ediyor? Şöyle sakin, pazara gidip, esnafla iki lafın beli kırmak kimin aklında var? Haftaya okul açılacak; evladına zihin açıklığı dileyip, sevinçle yolcu edecek kaç ana baba var söylesenize? Bir parkta el ele oturan sevgiliye en son ne vakit rastladınız? Ya da katıla katıla ne zaman güldünüz bir filme?
Deliksiz uykuyu hatırlayanınız var mı? Varsa eğer topyekûn suikasta kurban yaşamlarımızın tetikçisi biraz da onlar değil mi?
