Bu süreci hakikaten demokratik ufuk, akıl, vicdan, hakkaniyet, adaletle, barış ve huzur umuduyla, herkesi kapsayarak yürütmezseniz; “demokrasi nöbeti” bittiğinde, ülkenin çok yerinde sinir krizi nöbeti mümkün.
Hepimiz her yüzde 50’nin büyük büyük kısmının “itidali sayesinde” bu ülkenin muhtemel iç savaşlara sürüklenmediğini söylüyor, bununla büyük teselli buluyoruz, ki haklıyız. Darbecilerin tosladığı duvar da oydu!
Ancak “iç-eride savaş” sürüyor. Hem de birkaç koldan. Tüm “iç-eri savaş” yıkımlarıyla. PKK ile de devlet içinde de.
Bir tarafta “kahraman silah arkadaşlarımız şehit” düşüyor… Bir tarafta “daha önceki kahraman siyah arkadaşlarımız” millete, Meclis’e, Cumhurbaşkanlığına, polis merkezine silah çekiyor, bomba atıyor, komutan kaçırıyor ve “terör örgütü mensubu terörist” olarak tarihe kapkara yazılıyor.
