İktidarın “atılabilecek demokratik adım” çetelesinde önemli yer tutan Kürt açılımının, özellikle memleketin batısındaki had safhada bunaltıcı ve gayridemokratik bir ortamda yaratacağı olumsuz hatta düşmanca tepki küçümsenmemeli. Diğer bir deyişle iktidar Kürtlere yönelik, üstelik son derece yetersiz adımlarla, onları batıdaki kendi seçmeni de dâhil geri kalanın gazabına uğratma riskini alıyor. Böylece barış inşasını kalıcı olarak tahrip etme riskini alıyor. Unutmayalım, Tayyip Erdoğan’ın otoritesinden bunalmış olanların CHP/ MHP’ye oy attığı bir memlekette yaşıyoruz artık. Bu “alakart demokrasi” tutmaz, sürdürülemez ve ölümcüldür.
Kürt siyasî hareketinin tehlikenin farkında olduğu izlenimini alıyorum. Nitekim diyalogdan müzakereye, ateşkesten barış inşasına, keyfîlikten hukukî altyapıya ve en önemlisi Öcalan’ı eşit müzakereci konumuna getirecek bir serbestiyete kavuşturmaya ilişkin beyan ve talepler çoğalıyor. Ama ne iktidarın korkuları ve takıntıları, ne zamanlama, ne de ortam bunları hayata geçirmeye müsait. Aksine, bütün afra tafraya rağmen batıda iyice daralan bir iktidarın “ferahlamak” için doğuda atacağı kör topal adımların faturası bütün memlekete çıkabilir.
İktidara her yaptığını olumlamakla görevli “yeni beyinler”, seçilmiş siyasetin üstünlüğünden ve mutlak meşruiyetinden dem vururlar. Aynı şekilde tüm gayridemokratik ve gayrihukukî kararları “bu siyasettir sizin aklınız ermez” diyerek haklı göstermekte birbirleriyle yarışırlar. Sözünü ettikleri siyaset olabilir ama ne ahlâkîdir ne de selim.
Türkiye’nin homojen, betondan ulus tahayyülü paramparça oldu. Beton içinde görünmeyen kimlikler ortaya dökülüverdi, ortaya devasa bir cemaatler topluluğu çıkıverdi. Had safhadaki bu heterojenlik ancak ve ancak demokrasi temelli eşit vatandaşlıkla ayakta kalır. Demokrasi fiks mönü ve herkese lâzım!
