Beyaz gömlekliler… İnfazcılar… Kefenliler… “Öl de ölelim” mangaları… Herkes oradaydı ama en çok orada olmayan oradaydı: Adolf…
Seçim kazanmış bir başbakan kös kös gidiyor, belediye başkanlığını bile kazanamamış bir başkası ‘başbakan’ olarak kıs kıs geliyordu… Buna ‘kongre’ dediler…
Ne giden “Yav millete gittik, beni başbakan seçtiler, ben niye gidiyorum?” diyebildi… Ne gelen “İyi de, beni kimse seçmedi, niye başbakan oluyorum?” dedi…
Ne onca kalabalıktan bir tek kişi dahi “Ulan dün alkışladığımızı kovuyoruz, dün attığımızı seçiyoruz, niçin?” diyemedi..
Aynı günlerde TBMM’de; ağzını açan milletvekilinin tutuklanmasının sağlanması ile birlikte bakın… Artık fikirden icraata geçme zamanı gelen faşizmin ilk büyük şöleniydi…
Başın dertte Türkiye… Kanlı ve zor günler önümüzde… Sünepe, aciz, hatta aptal muhalefetten bir şey beklemeden direneceğiz… Muhtaç olduğumuz kudret yüreğimizde…
