Öncelikle, tüm kriz çalkantısına rağmen Özel’in proaktif pozisyondan geri çekilişinin ve Baykalvari bir reaktifliğe yönelişinin dikkat çekici olduğunu belirteyim.
Bu, sorgulanması gereken bir ricat hali. Taktik me strateji mi, yoksa sadece refleks mi, anlaşılmıyor. Özel’in “direniş hattında” kalmasının ilginç yanı —şimdilik de denebilir — YP’yi İYİP ile aynı zemine kaydırıyor olması.
Ama mesele Uçum’un daha da netleştirdiği “2028 baharında erken seçim” konusunda karışıyor. Özel, 96 YP milletvekili adına “biz bu işte yokuz” derken, açık bir şekilde erken seçime gidilmesine karşı çıkmış oluyor.
Peki, yıllarca TV ekranlarından ve miting meydanlarından “hodri meydan, haydi sandığa” diyen kimdi? Hangi parti gün aşırı erken seçim istiyordu?
YP bir dediğiyle ötekini yalanlamaya devam ederse, muhalefetin içine sürüklendiği derin açmazı simgelemeye devam eder.
Dönelim “yeni anayasa” işaretlerine.
2024’te tetiklenen siyaset mühendisliği projesinde belirgin bir aksama yok. Kılıçdaroğlu CHP’sinden 44 milletvekilinin çizgisi ve 11 bağımsızın “potansiyeli” AKP-MHP bloğu için erken seçim sayısı olan 360’ı şimdiden garantiliyor.
DEM’in erken seçim ve o seçim için en kritik boyutu oluşturması muhtemel “yeni anayasa” seferberliği konusundaki destek tavrı ise, iradesini “devrettiği” Öcalan’ın tercihine bağlı olacak.
Erdoğan ve Bahçeli’nin odaklandığı “İç Cephe” konseptinin özü bu tablodur ve “olmazsa olmaz”ı Erdoğan’ın bir dönem daha cumhurbaşkanlığının garantilenmesi, mevcut iktidar yapısı ile yönetim sisteminin muhafaza edilmesidir.
Sorulması gereken nihai soru, sistem krizi her bakımdan tam bir karartma, ezme ve kapatmaya doğru giderken, kıskaca alınmış olan Özgür Özel ve YP’nin neden topluca Meclis’ten çekilmediğidir.
