Yetmedi. Evvelinde emniyet koridorlarında arkadan kelepçeli yürütülürken videosu çekildi. Sonra bu görüntüler servis edildi. Böylece ceza kanununda bulunmayan yeni bir yaptırım icat edildi: Kelepçeli teşhir! O görüntüler yayımlandığında henüz hakkında verilmiş bir mahkûmiyet hükmü yoktu. Savunma başlamamıştı bile. Masumiyet karinesi hâlâ geçerliydi. Ama ceza çoktan infaz edilmeye başlanmıştı.
Ardından tutuklama kararı geldi. Böylece özgürlüğünden yoksun bırakılmasının yanında, kamuoyu önünde suçlu gibi teşhir edilmesi de bu sürecin bir parçası hâline getirildi. Çünkü verilmek istenen mesaj yalnızca Deniz Göktaş’a değildir. Mesaj, onu izleyen ve benzer sözleri söylemeyi düşünen herkese yöneliktir. Siyasal iktidar sanıyor ki korku bulaşıcıdır. Oysa asıl bulaşıcı olan cesarettir.
Deniz Göktaş zaten sahneye “kelle koltukta” çıktı. Bugün milyonlarca insan o gösteriyi izliyor. Tutuklama kararı, o gösteriyi susturmayacak, tam tersine daha fazla insana ulaştıracak. Artık yapılanlar göz korkutmaktan çok, mezarlıkta ıslık çalmaya benziyor. George Orwell’in sözüyle bitirelim: “Her şaka küçük bir devrimdir.” Bazı devrimler meydanlarda başlar, bazıları ise tek bir kahkahayla…
Bugün demir kapılar bir komedyenin üzerine kapanmış olabilir. Ama milyonlarca insan aynı anda onun görünür kıldığı hakikate güldü. O hakikatin üzerine hiçbir kapı kapanmaz.
Ha, bir de…
Peki sırada ne var? Kahkahaya adli kontrol mü?
