Bu Dünya Kupası’nı diaspora turnuvası yapan unsur sahadaki oyuncularla sınırlı değil. Tribünlerdeki manzara da aynı ölçüde güçlü. Özellikle ABD ve Kanada gibi göçle biçimlenmiş ülkelerde düzenlenen bir turnuva, farklı toplulukların kendilerini yeniden gösterdiği büyük bir sahneye dönüşüyor. Bir ülkenin taraftarları binlerce kilometre uzaktan gelmek zorunda kalmadan, yaşadıkları şehirden stadyuma yürüyerek millî takım maçına gidebiliyor. Bu bile turnuvanın duygusunu değiştiriyor.
Los Angeles’ta İranlıların yoğun yaşadığı bir mahallenin, Toronto’da ya da St. Louis’de Bosna kökenli toplulukların, New Jersey’de, Miami’de, Houston’da, Montreal’de, Vancouver’da farklı ülkelerden gelen insanların kendi takımlarını sahiplenmesi, Dünya Kupası’nı klasik turizm etkinliğinin ötesine taşıyor. Bu kez turnuva, dışarıdan gelenlerin izlediği bir organizasyon olmaktan çok, içeride yaşayanların kökenleriyle yeniden buluştuğu bir alana dönüşüyor.
Bir taraftar için bu deneyim çok özel olabilir. Günlük hayatta yaşadığı ülkenin diliyle, işiyle, kurallarıyla, temposuyla hayatını sürdüren biri, Dünya Kupası sırasında aile geçmişinin renklerini kamusal alana taşıma fırsatı bulur. Bir forma giymek, bir bayrak taşımak, bir marşı söylemek, bu yüzden salt sportif destek anlamına gelmez. Bazen insan kendi geçmişine kalabalık içinde yer açar.
Buradaki duygu, nostaljiden daha geniştir. Göçmen topluluklar için futbol, eski ülkeyle yeni ülke arasında kurulan köprülerden biridir. İnsan bir yandan yaşadığı ülkenin vatandaşıdır, orada çalışır, çocuk büyütür, gelecek kurar. Diğer yandan ailesinin geldiği yerle bağını koparmak istemez. Dünya Kupası, işte bu ikili hâli saklanması gereken bir çelişki olmaktan çıkarıp kutlanabilecek bir zenginliğe çevirir.
