Mesela Cumartesi Anneleri… 1995’ten beri Galatasaray Meydanı’nda kayıplarını arıyor. Hâlâ polis barikatlarıyla çevrili bir meydanda, hâlâ sınırlı sayıda kişinin açıklama yapmasına izin veriliyor. TBMM’de kurulan komisyonda dinlendiler fakat hazırlanan raporda ne hakikatlerine ne taleplerine yer verildiğini söylediler.
“Toplumsal barış inkârla değil, hakikatin kabulüyle mümkündür” diyorlar.
Çatışmanın bitmesi, eşit yurttaşlık, adalet… Bunlar marjinal talepler değil, bunu anlatmazsak toplumun büyük bir kısmı barışı nasıl sahiplenebilir? Barış denilince sadece Kürtlerin barışı mı anlaşılacak? Yoksa herkesin, hepimizin yarınına dair bir umut olacak mı barış?
Yanı başımızda, daha bugün, yüzlerce insan öldü. ABD ve İsrail’in bombalarıyla en az 85 çocuk hayatını kaybetti. “Özgürlük” götürdüğünü söyleyerek kendi hegemonyasını kuran ABD tıpkı Epstein’in dosyası gibi “Her şeyi yaparım kimse de bir şey yapamaz” anlayışının devletleşmiş halidir bence.
Hâlâ, Kürtlerin eşit yurttaşlık talepleri veya gece gündüz haklarını savunan kadınlar, LGBTİ+’lar veya Medeni Kanun ve laiklik gibi konularda eski kodlarla düşünen, tarihsel sürecin getirdiği değişimi ve dönüşümü kabullenmeyen, tutucu noktada kalanlar var, oysa hakikat ortada ve yol almamızı bekliyor. Cin şişeden bir kere çıktı.
