Üniversite bitirmiş olan yüzlerce Sayıştay denetçisi her yıl belediyeler dahil bütün kamu kurumlarının işleyiş ve hesaplarını didik didik eder. Sonra bu denetçiler tek tek rapor hazırlar. Raporlar belgeli olmak zorundadır. Hiç kimsenin öyle gelişi güzel rapor yazması söz konusu değildir. Dosyalarda görünen bütün pislikler, yolsuzluklar, vurgunlar, yanlış ve yasa dışı işlemler ayrıntılarıyla incelenir. Sonra bu raporlar incelenip karara bağlansın diye Sayıştay’ın dairelerine gönderilir. Her dairede seçimi cumhurbaşkanı ve iktidar tarafından yapılmış olan bir başkan ve üyeler vardır. İşte bu aşamada devreye anında siyaset girer!Bazı durumlar iktidarın başı ağrımasın diye görmezden gelinir. Raporlarda belgelenen hırsızlık, yolsuzluk, vurgun vesaire olayları dairelerde başkan ve üyeler tarafından görüşülür ve oylama yapılır…Karara bağlanan Sayıştay raporlarının son durağı TBMM Başkanlığıdır. Raporlar Meclis komisyonlarında eksik ve gecikmeli bile olsa göstermelik bir biçimde görüşülür. İktidar suskun kalırken azınlıktaki muhalefet milletvekilleri bu konuların üzerine gidilmesi gerektiğini savunur…Ama işin içine artık siyaset girmiştir. Her şey bu aşamada tıkanıp kalır. Bütün vurgun belgeleri Meclis arşivlerine kaldırılır ve bir daha da asla indirilmez. Sevgili okurlarım, Türkiye’deki vurgun ve yolsuzluk düzeninin en önemli nedenlerinden biri işte budur.
