Türk kamu maliyesinin en önemli açıklarından ya da deliklerinden birisi kamu borçlarıdır. Kamu borcu sadece yerli ve yabancılardan, kurumsal yapılardan, finans kuruluşlarından borç alma eylemi değildir. Borç, ödünç alınan bir bedeldir ve vadesi geldiğinde ödenmesi gerekir. Ancak özellikle borç batağına düşmüş ya da ödeme zorluğu içerisine girmiş olan bireyler, aileler, şirketler ve sonunda da merkezi ve yerel yönetimler için tehlike çanları çalıyor demektir.
Türkiye borçlanma konusunda çok rahat davranıyor; bu kadar yüksek faizle çok rahat borçlanma yapabiliyor. Dolayısıyla iç ve dış borç stoku artmaya, vadeler kısalmaya, faizler yükselmeye, borç çevirme oranı terse gitmeye başlıyor. Özellikle yetersiz ve adaletsiz vergi yapısı nedeniyle borçlanmadan vazgeçilemiyor. Borçlanma adeta kalıcı ve vazgeçilmez bir kaynak halini alıyor.
Kamu harcamalarındaki hovardalık, irrasyonel yatırımlar, ölçek dışı yatırımlara, prestij yatırımları, verimsizlik ve hatta yolsuzluk gibi sızıntılar borçlanmayı zorunlu hale getiriyor. Hazinenin resmi rakamlarına göre 2025 yılında Türkiye Hazinesi 3,9 trilyon lira borçlanmış. Bu borcun 3 trilyon lirası iç borç niteliğinde. Bu tutar tarihsel olarak rekor borçlanmayı ifade ediyor.
