Aslında referandumda ‘evet ve hayır’ kararlarının illa dini bir referansı olması gerekmemeli, bu ülkede İslami inanç sahibi olmayan pek çok insan yaşıyor, dahası inanç sahibi insanlar birbirleri ile her konuda anlaşmak zorunda değil. Ama biliyoruz ki, mevcut İslami iktidar, seküler siyasete inanmıyor. Siyasetini, kendi dini nasıl anlıyorsa o çerçevede İslami referanslara dayatmak suretiyle meşrulaştırıyor.
Bu durumda, bize bir de, söz ve davranışlarını İslami inanç açısından sorgulamak hakkı doğuyor, zira mesele sadece seküler siyaset açısından antidemokratik, dayatmacı, hakkaniyetsiz olmaktan öte, kibir ve şirk konusu olabiliyor, bize bu çerçevede de tartışma alanı açıyor.
İşte, tam da bu nedenle, seküler siyaset, inançlı veya olmayanlar için en az çatışmacı zemini temin eder. Bu durumda, birbirimizi inanç temelli yani, kendimizi Tanrı yerine koymaktan kaçınarak sorgulamak, tartışmak, uzlaşma zemini aramak mümkün olur. Laik siyaset bu nedenle, demokratik tartışma ve uzlaşmak açısından tek mümkün yoldur.
