Demokratik yönetimlerde silah yerine siyasetin teşvik edilmesi, illegalden legale kayışın özendirilmesi, terör yerine sivil ve hukuki tepkilerin desteklenmesi tercih edilen bir yöntem olarak görülebilir. Belli kesimlerin terör-şiddet yerine siyasete ve demokratik yollara kanalize edilmesi daha makbul sayılabilir. Ancak PKK-HDP bağlamında yaşanan örneklik bu durumu yansıtmıyor.
Yani HDP alan buldukça PKK’nın alanı daralmıyor, HDP’liler güç kazandıkça PKK güç kaybetmiyor, HDP mesafe aldıkça örgüt illegaliteyi azaltmıyor. HDP kendisini güçlenen siyasetin aktörü olarak değil, emrine amade oldukları örgütün alt birimi gibi görüyor.
PKK gibi örgütler belli bir kesimin belli bir dönemde yaşadıkları mağduriyetler üzerinden kimlik, özgürlük, devlet, toprak vaadiyle ortaya atılırlar. İşledikleri cinayetleri bu tür gerekçelerle mazur göstermeye çalışırlar.
Zamanla ise dayandıkları kitleyi sadece bir insan havuzu olarak görürler, artık o halk ve onun meseleleri değil örgüt ve onun meseleleri vardır, örgütün amaç ve hedefleri vardır, herkes örgüt için bir kurbandır. PKK için bugün Kürt diye olgu kalmadı. Artık sadece örgüt var ve herkes, o ateşi canlı tutmak için atılan bir odun olarak görülüyor. HDP’yi yakan ise devletin hukuku değil PKK’nın kor ateşi…
