Hafızası bütünüyle iğdiş edilmiş bir toplumda, soru sormanın bütünüyle unutturulduğu bir ülkede, hafızaları diri tutmak da soru sormaya devam etmek de mühim. “İnsanlarımız neden ölüyor, bir daha ölmemeleri için ne yapabiliriz?” sorularının dışındaki tüm o şehit edebiyatı, tüm o hamaset siyaseti, bize tekrar kan, gözyaşı ve ölüm olarak dönmekten başka bir anlam taşımıyor, yoksulun payına şehitlik, zenginin ve muktedirin payına şehitliğin rantını yemek düşüyor.
Oysa ölüm siyasetinin dışında başka bir siyaseti, hayatı savunan bir siyaseti var etmek mümkün. Oysa ortak vatanda, eşit yurttaşlar olarak, özgürce, birbirimizi öldürmeden ve barış içerisinde, bir arada yaşamamız mümkün. Ortada siyasi bir mesele bulunuyor ve bu meselenin silahla, tankla, topla çözülmeyeceğini görecek kadar çok şey yaşadık, çok insanımızı toprağa verdik. Türkiye’nin bir “Şehitler Köşesi” olmaması için ölümler üzerinden siyaset yapmaya değil, ölüme karşı siyaset yapmaya ihtiyacımız var. Aksi, ya ölmeye devam etmek ya da her gün eve “Bugün de ölmedim anne” diyerek dönerek karanlığa biraz daha gömülmek anlamına gelecek çünkü.
