1960’ta ABD’deki genel müdürlerin maaşı fabrika işçilerinin ortalama maaşından 12 kat daha fazlaydı. Bu fark 1974’te 35 kata, 1980’de 42 kata, 1990’da 135 kata ve 2000’de 531 kata çıktı. Amerikalıların en zengin % 1’inin varlığının toplamı 16.8 trilyonla, nüfusun altta kalan yüzde 90’ının toplam varlığını iki trilyon geride bıraktı.
Bugün bütün dünyada saatte üç yüz, yılda iki milyon çocuk ve yalnızca Afrika’da her yıl on üç milyon insan açlıktan ölüyor. Yiyecek yemek bulamayanların Afrikasındaki açlığa ve ölümlere rağmen, ABD’de aşırı yemek ve kilo nedeniyle oluşan obezite için harcanan para yıllık kırk milyar dolar. Kapitalizm bir tarafı açlıkla diğer tarafı tıka basa yemekle terbiye ediyor. Açlar doymayı, diğerleri zayıflamayı umut ediyor.
2011’den bu yana yalnızca Suriye’de 250 bin kişi katledildi. Yardıma muhtaç Suriyelilerin sayısı beş milyona dayandı. Dünya artık mülteciler için değil herkes için bir kamp haline geldi ve her yıl daha da kötüye gidiyor. Ama çoğunluk hala yalnızca umut ediyor.
Ve biz hala çocuklar ölmesin diye dualar edip umutlar devşirmeye çalışıyoruz oradan buradan. Oysa umut bizden değil, Tanrı’dan bile uzak artık. Çünkü çocukların dualarına rağmen yine çocuklar öldürülüyorsa en çok, devletler artık dualardan bile güçlüdür ve umut yerini mücadeleye bırakmalıdır, anlıyoruz.
