Yılın son görüntülerine, son haberlerine baktığımda yine içimi bir karamsarlık kaplıyor.
Sedat Laçiner’in polis nezaretinden çıktıktan sonra söylediği sözler kulaklarımda çınlıyor: “Adaletin olmadığı bir ülke vatan değildir.”
Müthiş bir söz. Bu ülkede en büyük sorunlarımızı özetliyor. Çok temel bazı şeyler eksik olduğu için, hep bazı vatandaşların kendi vatanında sürgün hissettikleri bir yer burası.
*
İnsan kendisini başkalarıyla eşit hissetmediğinde, yaşadığı yer vatan mıdır?
İnsan kendisini özgür hissetmediğinde kendi vatanında mı yaşamaktadır?
*
Ne üniversitesi, ne meclisi özgür bu ülkenin.
Üniversite öğrencileri kendilerine benzemeyenleri üniversiteden atmaya çalışıyor.
Her düşüncenin en özgür şekilde ifade edilebilmesi gereken meclis tabularla, bürokratik alışkanlıklarla sarılıp sarmalandı her zaman…
Aradan geçen bu kadar zamandan sonra, hala HDP’nin kapatılmasından söz edebiliyorlar; hâlâ ülkenin büyük bir bölümünü Meclisin dışına atmayı düşünebiliyorlar…
