O günlerdi. Henüz yönetimine seçilmediğim TGC’nin Başkanı Güreli “Bir meslek etiği metni hazırlayabilir misin” dedi. Abartmıyorum, o güne kadar dünyanın her köşesinde gazetecilikte etik-deontoloji-ilkeler adına ne kabul edilmiş, yayınlanmışsa hemen hepsini okudum, karşılaştırdım.
…Metnin öyle “Temiz gazetecilik, örnek gazetecilik” gibi “cici” bir şeyden ziyade,“Özgürlük, Hak, Sorumluluk Beyannamesi” olmasını, “gönüllü-gönülden”imzalanıp beyan edilmesini tercih ettim.
“Türkiye Gazetecileri Hak ve Sorumluluk Bildirgesi” çıktı. Cemiyet’te gazeteciler, meslek örgütleri katılımıyla tartışıldı, kabul edildi, imzaya açıldı. O ara 3 bin imzaya ulaştı hemen. Çok sayıda basın özgürlüğü davasında bazen avukatların, bazen savcı ve hakimlerin dikkate aldığı “içtihat”a da dönüştü.
O “Bildirge” bugün yaşıyor.
Bugün gazetecilerin üzerine yürüyen; gözaltı, tutuklama, işsiz bırakma, tehdit, meslektaş ihbar ve karalamasına maruz kalma, “hakaret” veya “ihanet” gibi“suçlamalar”ın çoğu aslında o “Beyanname”ye saldırı.
Elbette bir metin, kamusal-ortak bir vicdan muhasebesi “Güçlüler” karşısında“Güçsüz” sayılabilir. Ama öyle değildir. Çünkü gücünü abartan, gücünü dayatan güçlüler esasında güçsüzdür.
Çünkü kudret ve kuvvete, hiddet ve şiddete dayalı güçler, “Özgürlük, Hak, Sorumluluk mücadeleleri” karşısında parantezdir.
Muhatabını içeri hapsettiğini düşünür parantez; ama esasında parantez tarihin biriktirdiği vicdan, hakikat, hürriyet, hak külliyatı içinde bir parantezdir.
Şöyle söyleyeyim de adil olsun: Hepimiz iyi kötü, irili ufaklı birer paranteziz. İyi-kötü!
