İhtiyaç duyulan şey seçim dönemlerine sıkışmış geçici ittifaklar değil, emek, özgürlük, eşitlik ve halk egemenliği temelinde ortak bir siyasal hattın inşasıdır. Bu hat, yalnızca tepki üreten değil, alternatif kuran bir toplumsal örgütlenmeyi zorunlu kılar.
İhtiyacımız olan seçim dönemlerinde kurulan geçici ittifaklar değil; emekten, özgürlükten, laiklikten, eşit yurttaşlıktan ve halk egemenliğinden yana ortak bir demokratik mücadele hattının örülmesidir. Etkili bir toplumsal alternatif ancak farklı mücadele alanlarının birbirini tamamladığı ve ortak bir siyasal program etrafında buluştuğu ölçüde ortaya çıkabilir.
Bugün örgütlü muhalefetin görevi, toplumsal hoşnutsuzluğu yalnızca sandık mekanizmalarına hapsetmek değil, halkın kendi gücünü örgütleyebileceği, kendi kaderine sahip çıkabileceği kalıcı örgütlenme kanallarını büyütmektir. Mücadele eden toplumsal kesimlerin görevi ise, birbirinden kopuk olmadıklarını görmektir.
İşçilerden kadınlara, gençlerden emeklilere, köylülerden çevre hareketlerine kadar ülkemizin dört bir yanında süren direnişler birbirinden kopuk değildir. Ve bu düzenin karşısında tek tek değil, ancak birleşik bir toplumsal güç olarak anlamlı bir dönüşüm mümkündür. Aksi halde değişen yalnızca iktidarın adı olur, düzen yerinde kalır.
Türkiye’nin geleceği saray koridorlarında değil, sokakta, fabrikada, tarlada, kampüste ve mahallede şekillenecektir.
