Siverek’te yaşanan silahlı okul saldırısı, hepimize temel bir sorunu yeniden hatırlattı.
Okullar neden artık çocukların ve öğretmenlerin en güvenli alanı olmaktan çıktı?
Şiddet bir anda ortaya çıkmaz.
Her saldırının öncesinde görülemeyen işaretler var:
İçe kapanma, tehdit dili, akran zorbalığı, sosyal izolasyon, başarısızlık duygusu, aile içi travmalar, bağımlılıklar ve umutsuzluk…
Bakanlık hâlâ bu meseleye daha çok yönetmelik diliyle yaklaşırken, okulların gerçek ihtiyacı insan kaynağı ve pedagojik müdahale. Daha fazla kamera değil, daha fazla psikolojik danışman gerekir. Daha fazla güvenlik görevlisi değil, öğrenciyi tanıyan öğretmen, sosyal hizmet uzmanı ve okul temelli ruh sağlığı desteği gerekir.
Çünkü okulun kapısına polis koymak, çocukların ruhuna değmez.
Şiddeti doğuran zemini değiştirmeden yalnızca sonuçlarla uğraşmak, yarayı pansuman edip enfeksiyonu görmezden gelmektir.
