Aile Bakanlığı’nda iki, Dışişleri, Gençlik ve Spor, Milli Eğitim, Çevre ve Şehircilik ve dün atanan Kübra Güran Yiğitbaşı ile İçişleri bakanlıklarında birer kadın dışında ülkenin yönetme kabiliyetine sahip isimleri nedense hep erkek.
Mevzu isim listeleri üzerinden çetele çıkarmanın çok ötesinde. Herhangi bir kadın cinayetinden sonra eşi, kızı, annesi olan ve asgari empati gösterebilen her erkek tepki gösterir. Ancak en hassas olan erkek bile böylesi bir olayın genç/yaşlı bir kadın üzerinde nasıl bir etkide bulunduğunu istese de anlayamaz. Aynısını devlet yönetiminin, toplum hayatının her alanına yaymak mümkün.
Mesele kadın erkek arasında iyi/kötü sıralaması yapmak da değil. Trump yönetimindeki kadınlarla erkekler arasında ne kadar fark var tartışılır. Mesele adaleti ve hak edilen dengeyi kurabilme iradesi. Beraberinde de gerçek empatiyi kamu idaresine taşıyabilmek.
Zaten koşar adım demografik karanlığa giden bir ülkede nüfusun yarısını oluşturan kadınların kendilerini ait hissetmekte zorlandığı, üst yönetiminde var olmadığı bir ülkeden bulabildiği ilk fırsatta neden gittiğini anlamak için de çok çaba göstermeye gerek yok. Kendi erkek egemen dünyasını meşrulaştırmak ve konforunu bozmamak için geleneğe yaslananlarla ilgili en doğru hükmü de nihayetinde zaman verecek.
