Geçen hafta bir sohbetin içinde buldum kendimi ve bir haftadır aklımdan çıkmıyor.
Bana düşündürdüklerini yazmak istedim size bu hafta.
- Önce insanın üzerinde bir yük oluşuyor.
- İçine attıkça yük katlanarak büyüyor.
- Bu yükle iyiymiş gibi yaparken hayat iyice mekanikleşiyor.
- Bu mekanikleşme içinde çaba göstermek insana kendini bir müddet belki güçlü hissettiriyor.
- Ama döngü uzadıkça o yük daha da ağırlaşıyor ve insan da hâliyle çok yoruluyor.
- Bir gün canına tak ediyor ve çözüm arayışına giriyor.
Bunlar o sohbet sonrasında aklımda uçuşanlar.
Şimdi de izninizle düşüncelerimi paylaşmak istiyorum…
Çözüm arayan insan belki kendince bir şeyler buluyor, ama her bulduğu da ne yazık ki ‘bir çözüm’ olmuyor.
İnsanoğlu nasihatten bilmem nereye kadar pek çok yolla kendini uyuşturabildiğinden, çıkış ararken bulunan yolların bir kısmını da ‘duyguları uyuşturanlar’ diye adlandırıyorum ben.
İşte lafım da o duygularını uyuşturanlara.
– Önce uyuştuğunu fark etmek lazım. Kafan şimdilik idare ediyor da vücudun ne diyor acaba?
- Sonra böyle uyuşarak neyin üstünü örttüğüne bi’ bakmak lazım.
- Arkasından canını sıkan şey idare edilmeye değer bir şey mi diye düşünmekte de yarar olabilir sanki.
- Bunlara bakarken “Bu kadar yılımı verdim” diye değil de, “Ne kadar yılım kaldı?” diye hesap yapmak daha akıllı bir yaklaşım olur bence.
- Bir de en yakının bunları sana anlatsa, sen ona ne akıl verirdin diye düşünülebilir mesela.
- Ve şuna da bakılabilir: Sen uğraşıyorsun da peki karşı taraf da senin gibi ve senin için böyle uğraşıyor mu acaba?
Tabii arada küçük ama çok önemli bir detayı atlamamak lazım:
“Derdimi karşımdakine açık açık söyledim mi?”
İnternet sitemde en altta, tecrübeyle sabit bir tavsiyem var okuyanlara:
“Kendinize ait tek seferlik hayatı başkaları için israf etmeyin lütfen.”
Bu haftaki kısa yazım için o cümleye bir ekleme daha yapmak istiyorum müsaadenizle.
Sevdiğiniz bir insana emek vermek hiç israf değil aslında. İsraf, karşılık verebilecekken vermeyenin yanında emek tek taraflı kalınca oluyor.
