Akşam eve dönmemizi bekleyen biri olması, sahip olabileceğimiz en değerli şey değil mi?
Eleştirilmekten korktuğumuz için söylemekten ya da yapmaktan korkuyor olabilir miyiz?
Para denilen şeyi biriktireceğimize kullanmak daha mantıklı değil mi?
Ne istediğini bilmek kadar güzeli var mı hayatta?
Acaba karşımızdaki kendimiz gibi kalmamıza izin verdiği için mi, kendisi gibi kaldığı için mi daha kıymetli?
Biraz düşüne duralım…